Λουλούδια, αγάπες και άλλα συναφή...

"Νομίζω πως η σχέση μας δεν αναπνέει..Μάλλον είναι καλύτερο να μείνουμε
κάποιο διάστημα χώρια..Αλλά μην ξεχνάς οτι εγώ θα είμαι εδώ για σένα.."

Πόσοι δακρύβρεχτοι χωρισμοί δεν ξεκίνησαν έτσι? Είναι ειλικρινά αξιοθαύμαστο τι ποσότητες δακρύων μπορεί να παράγει το γυναικείο σώμα..Χωρίς ιδιαίτερα προφανή κόπο, κυλούν δάκρυα αρκετά για το εφφέ του πράγματος αλλά όχι τόσα ώστε να πρέπει να χορηγηθούν υγρά λόγω αφυδάτωσης..Φυσικά όλα αυτά συνοδεύονται απο τις απαραίτητες συσπάσεις των χειλιών, το θλιμμένο πρόσωπο (μανούλα ανατινάχτηκε το γκάζι, πάει η Ελενίτσα..) και το βλέμμα "μόλις_κατάλαβα_ταινία _του_Αγγελόπουλου".

Ώπα κοπελιά, πάρτο αλλιώς! Οκ, δεν θέλετε για κάποιο δικό σας λόγο να είστε μαζί μας. ΠΕΙΤΕ ΤΟ!! Είναι κρίμα, βαρετό, κλισέ και άδικο για τον μελλοθάνατο της σχέσης σας. Άλλωστε μια ξεκάθαρη εξήγηση γλυτώνει και εσάς απο πολλά. Απο το να τα πάρουμε και να πάρει εσάς μετά καμμιά αδέσποτη, να κλαίτε κανά σερβίτσιο της μαμάς, να κολλήσουμε για το επόμενο ..άμηνο μαζί σας κλπ. Είναι βέβαιο πως κανένας άνδρας όσο ρεζίλης και αν είναι, όσο και αν κρέμαστηκε από τα φουστάνια σας, όσο μαλακωδώς και αν φέρθηκε για να σας κρατήσει (ναι, πιάνεται και το δέσιμο στη καρέκλα), θα υπάρχει κάποιο σημείο εγωσιμού που θα πατήσει κάτω πόδι και θα του πέι "φίλε μου πάμε για άλλα" και να την κάνει σαν άντρας.

Βέβαια είναι και ο παράγων έρωτας. Ναι, ερωτευόμαστε. Μπορούμε! Μην νομίζετε ότι οι άντρες δεν ερωτεύονται. Κάθε άλλο...Απλά πολλοί δεν ξέρουν-θέλουν-μπορούν να το εκφράσουν. Άλλωστε και το μεγάλωμα μας είναι τέτοιο που όλα αυτά τα συναισθηματικά είναι για τα κοριτσάκια. Το "άντρα", πρέπει να είναι κουβαλητής, κολώνα σπιτιού και πάνω απ' όλα να μην κλαίει ποτέ. Ευνουχιζόμαστε στη συναισθηματική έκφραση, γιατί δεν είναι δυνατόν να εκφραζόνται και τα δυο φύλα. Εμείς δουλεύουμε εσείς κλαίτε. Σφυρί καλεί δρεπάνι...

Έτσι φτάνουμε και στη δική σας συμβολή στο δράμα. Όταν αρχίσετε να λέτε λοιπόν τα παραπάνω, εμείς μπλοκάρουμε. Ξαφνικά έχουμε στρώσει μια κατάσταση και όλα έρχονται τούμπα! Ποιές Desperate Housewives? Εδώ μιλάμε για Fucked Up Universe! Και φυσικά φρικάρουμε, αγχωνόμαστε και ενεργούμε ενστικτωδώς. Εδώ οι επιλογές είναι ποικίλες και έχουν να κάνουν με την ψυχοσύνθεση του καθενός μας (αν έπεσες στον ψυχάκια να είσαι έτοιμη για ιστορίες που θα λές στα εγγόνια σου με μεγάλη συγκίνηση).

Όμως δεν είναι τόσο επιφανειακό. Οι άντρες καλούνται συνεχώς να αποδυκνείουν πράγματα. Δεν είναι σωστό, αλλά έτσι γίνεται! Και η Βενετία είναι κρίμα να βουλιάξει αλλά υπάρχει διάβρωση πώς να το κάνουμε! Ένα το κρατούμενο. Επιπλέον η είσοδος σε μια σχέση για έναν άντρα ικανοποιεί μεγάλο μέρος τον προκλήσεων (μιλάω για κάποιον νορμάλ όχι τα άτομα που απλά ψάχνουν να προσθέσουν κόσμο στη λίστα του κρεβατιού τους). Ησυχάζει κόσμος και ντουνιάς..Η μητερα, ο πατέρας, οι κολλητοί (που αν περάσει μεγάλο διάστημα χωρίς γκόμενα αρχίζουν να υποψιάζονται πως μάλλον βουτυρώνεις τη φρυγανιά μπρος και πίσω κλπ) κάτι θείες που έχουν να σε δουν απο τα βαφτίσια σου και γενικά υπάρχει μια ηρεμία στο οικογενειακό/συγγενικό σύμπαν!

Οπότε πώς μας παρατάς, μωρή? Εμένα με σκέφτηκες? Την Μητέρα? Τη θεία Παναγούλα με το Αλτζχάιμερ (καλά αυτή χέστηκε, ποτέ δεν σε πήρε πρέφα έτσι και αλλιώς)?

Οπότε ρε κοπελιές λίγη κατανόηση! Ρίχτε τη ρουκέτα αλλά με τρόπο που να μας δίνει και μας να καταλάβουμε απο πού μας ήρθε. Αφήστε το στόρυ με τις συγκινήσεις και τα τρεμάμενα χείλη για κανα βραζιλιάνικο.

Προς Θεού..Όχι άλλο κάρβουνο...